Persoonlijke evaluatie, Elies Indigne
Het project waar
ik samen met Laurence, Steven en Nico aan gewerkt heb is getiteld "Remember
me ?" en dat is ook waarover onze installatie en ons concept ging: Hoe wij
als mensen, de media en de geschiedenis ons herinnert. Het gaat over ons nalatenschap en wat er
overblijft van ons persoonlijk archief. Dit nalatenschap wordt gekenmerkt door
onze slechtste of beste daad. Deze éne daad overschrijft wie we zijn als
personen en is uiteindelijk hetgeen dat overblijft.
Deze insteek was
echter niet van het begin duidelijk voor onze groep. Ons concept heeft
gedurende de module een enorm groeiproces doorstaan met enkele lage dalen
waarop we de weg een beetje kwijt leken te zijn. Het idee van rondt een
historisch figuur te werken is altijd aanwezig geweest, maar in het begin waren
we veel meer sociale media aan het bestuderen als een bron van zelf-archivering.
We wilden aantonen hoe waarheidsgetrouw deze zelfpresentatie was. Het probleem
dat hier echter snel opdook was dat we zeer voor-de-hand liggende onderzoeksvragen
gingen stellen, waar we zelf al een antwoord op wisten en de toeschouwers
waarschijnlijk ook.
Vervolgens
evolueerde al onze concepten sterk in de richting van sociologische
experimenten waarbij opnieuw sociale media centraal stond. "kijken hoe
mensen reageren", "onderzoeksresultaten bestuderen" en
"conclusies trekken" waren dingen waar we te gebrand op werden.
Hierdoor hebben we enkele stappen terug moeten zetten in de laatste twee weken
en ons concept moeten herbronnen. We zijn afgestapt van het krampachtig pogen
om een sociologisch experiment op te stellen en eerder gaan kijken naar een
artistieke installatie.
Met deze nieuwe
kijk op ons traject tot dan toe zijn we eerder gaan zoeken naar een installatie
die mensen aanzet tot filosoferen. Zo zijn we tot ons uiteindelijke resultaat
gekomen, waarbij we in 3 films het on-vertelde verhaal van een historisch figuur
vertelden: Rosa Parks. Deze persoon leende zicht daar erg goed toe omdat die
ene daad waar ze voor gekend staat (op de bus blijven zitten, toen een blanke
man eiste dat ze haar plaats opgaf), erg makkelijk gebanaliseerd kan worden.
Dit maakt de confrontatie tussen al wij ze was als een persoon en deze ene daad
des te duidelijker.
Onze uiteindelijke
installatie is een ruimte met 3 verschillende projecties geworden. Deze
projecties zijn chaotische filmpjes van fragmenten die het (deels fictieve)
leven van Rosa Parks symboliseren. Elke video heeft zijn eigen thema: haar persoonlijk
leven, haar professionele leven en haar leven als activiste. Het is echter nooit
onze bedoeling geweest om drie documentaires te maken, eerder filmpjes die de
chaos van een mensenleven imiteren. Deze
worden langzaamaan overschreven en gaan zich synchroniseren tot ze alleen nog
maar de daad waarvoor Rosa Parks bekend voor staat weergeven.
Hoewel ik erg
tevreden was met het resultaat van een artistiek perspectief denk ik dat het idee achter project altijd een klein
beetje uitleg en duiding nodig zal hebben. Ik weet niet of het voor een totale
vreemde die met de installatie geconfronteerd wordt duidelijk zou zijn wat er
precies aan de gang is. Dit heeft op zich ook zijn charme uiteraard. De
ervaring van de toeschouwer sturen is altijd uitdagend en moeilijk voor iemand
die zich erg verdiept in een bepaald concept of materie.
Het gebruiken van
found footage voor het maken van film was voor mij persoonlijk ook een
aangename ervaring. We grijpen allemaal rap terug naar Youtube omdat het ons gekend
en toegankelijk is, maar meer onderzoek naar online video-archieven heeft op
enkele zeer interessante bronnen geleid waar historische film enz. bewaard
wordt. Aangezien ik uit de richting game art kom was dit voor mij ongekend terrein.
Over het algemeen
ben ik tevreden met het verloop van de module ondanks het feit dat het op
bepaalde momenten leek alsof we er niet gingen geraken. Als groep waren we denk
ik allemaal aangenaam verrast door het resultaat en de resultaten van de andere
groepen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten