Voor een
filmstudent was ‘Revisionary’ de interessantste keuze. Om bestaand
beeld/audiomateriaal te zoeken en persoonlijk te herwerken tot een nieuw
product was uitdagend maar nuttig. Bij het kiezen van de opdracht ging ik ervan
uit dat het een individueel project was (zo werd het volgens mij ook aan ons
voorgesteld) waarbij je op jezelf rondom een thema een filmpje moest maken. Dit
trok mij naar het project. Op youtube zijn verschillende filmpjes waar de
makers fragmenten van tientallen films samengooien om iets nieuws te creeëren,
of waar ze een bestaand fragment voorzien van een nieuwe(en vaak
tegenstrijdige) geluidsband.
Bij de eerste brainstormsessies is
dat laatste er ook in blijven zitten. We zochten een interessant onderwerp waar
we ons enkele maanden voor wouden inspannen. Na een tijdje zoeken zijn we
uiteindelijk terechtgekomen bij de rellen in Ferguson, Missouri in de Verenigde
Staten. Een zwarte Amerikaanse tiener werd zonder terechte redenen
neergeschoten door een blanke agent. Dit veroorzaakte protest, onrust en woede
bij de gemeenschap. Nadat de mensen (enkele maanden later) te horen kregen dat
de agent niet zou worden aangeklaagd brak het protest uit in rellen.
Verschillende bedrijven werden vernietigd, huizen in brand gestoken, mensen
aangevallen,… Dit was echter geen
geïsoleerd moment. Doorheen 2014 kwamen in het hele land (De Verenigde Staten)
vaker van dit soort zaken voor. Dit liet ons besluiten dat het wel interessant
zou zijn om hier ons project rond te baseren.
De groepjes werden zo gevormd dat er
in elk groepje minstens 1 persoon van de richting TV-Film zat, zodat deze het
filmpje kon monteren. Zo werden de taken bij ons ook makkelijk verdeeld. Ik zou
me bezig houden met al het audiovisueel materiaal terwijl de twee collega’s
zich zouden ontfermen over het typwerk. Zo bleef iedereen wel bezig.
1 Van onze eerste ideeën was dat we 3
verschillende filmpjes zouden maken, met ieder 2/3 verschillende audiobanden.
Elk filmpje zou de kijker in de leefwereld van een bepaalde groep plaatsen.
Deze groepen zouden de mensen die betrokken waren bij het protest/rellen
bevatten. De bedoeling was om een zo objectief mogelijke blik neer te zetten op
de feiten, aangezien wat we in de media zien meer subjectief is. We begonnen onmiddellijk
met zijn allen materiaal te verzamelen. Youtube werd het meeste gebruikt door
ons vanwege het gebruiksgemak en het feit dat er onnoemelijk veel materiaal
beschikbaar was op deze website.
Over het geheel hadden we meerdere
uren aan footage. Langzaamaan begon
het selectieproces. Ik ging elk filmpje door om te zien of er iets bruikbaars
in zat. De bruikbare stukken haalde ik er uit en plaatste ik in mijn
montage-tijdslijn. Nadat ik al de gedownloade filmpjes gezien had ging ik
opnieuw door de gekozen stukken om te evalueren wat bruikbaar was en waarvoor.
Het was op dit punt dat ik de collega’s vertelde dat het volgens mij onmogelijk
was om 3 filmpjes te maken met 3 verschillende audiobanden. Het zou mogelijk
zijn moest er meer tijd beschikbaar zijn, en een budget. We besloten om het
terug te brengen naar 2 filmpjes met 2 audiobanden. Ik ging verder met het
selectieproces.
Na alles geselecteerd te hebben vond
ik dat ik veel media filmpjes had. Nieuwszenders die berichtte over wat er
gebeurd was, beide commerciële en onafhankelijke. Het zou moeilijk worden om objectieve
filmpjes te maken. Hierna ging ik weer naar de collega’s en stelde ik voor om
in plaats van twee verschillende filmpjes met twee verschillende audiobanden,
er 1 te maken en daarnaast nog een introductiefilmpje. We hadden tot op dat
moment nog geen manier bedacht om de kijker te plaatsen in de situatie. Ze
zouden onmiddellijk gedropt worden in de standpunten van de mensen terplekke,
maar ze zouden niet weten waar het over ging. De collega’s gingen akkoord dus
ik maakte een introductiefilmpje. Met het gevonden materiaal probeerde ik een
zo accuraat en gedetailleerd filmpje te maken. In de eerste versie had ik dit
filmpje nog voorzien met een muziekje, maar besloot later om deze weg te doen
teneinde een objectiever resultaat te behalen.
Vervolgens maakte ik een filmpje met
2 verschillende geluidsbanden. 1 bracht de relschoppers aan het licht. De
geluidsband was luid, aggressief, bombastisch en duister. Je hoorde mensen
schreeuwen, wenen, protesteren, vernielen,… Ik behield dezelfde beelden, maar
veranderde het geluid. Deze keer hoorde je mensen rustig protesteren, betogen,
getuigen,…
Dit werkte al best goed. Lien had een
manier gevonden waardoor de kijkers de audioband manueel konden verwisselen
tijdens het bekijken. Na een paar keer testen bleek dat de overgang iets te
stroef was. Er was geen gemeenschappelijk en/of continu geluid bij eender van
de filmpjes, waardoor het niet soepel was. Ik besloot om een subtiel maar efficiënt
muziekje onder de filmpjes te plaatsen. Verschillend in toon, maar gelijkend in
minimalisme. Het ene straalde verdriet, verlies, droefheid uit. Het andere
woede, agressie. Nu werkte de overgang beter en werd je niet uit de ervaring
gehaald.
De filmpjes werden goedgekeurd door
de collega’s en op de site geplaatst. Nu restte alleen nog de making of. We
besloten om een simpel maar efficiënt filmpje te maken. In een voice over
vertelde we het proces tijdens het maken van het project en hoe het in elkaar
stak. Dit monteerde ik onder beelden die we van onszelf hadden gemaakt tijdens
het werken. Dit werd dan ook weer op de site geplaast.
Al bij al was het een nuttige module.
Ik kan niet onmiddellijk zeggen dat ik er iets van heb bijgeleerd, maar het was
desalniettemin interessant. Monteren is altijd aangenaam dus daar heb ik niets
slechts over te zeggen. Het samenwerken met mijn 2 collegas: Sari Ancaer en
Lien De Koninck was aangenaam en efficiënt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten