Het project van Jasper Rigole is ontstaan vanuit een interesse voor film. Het is allemaal begonnen met een kleine collectie van 8-min video’s die hij vond op Freemarket. Dit waren antieke “homevideo’s”. Deze video’s zette hem tot denken: wat is het motief geweest voor deze beelden op te nemen?. Ze hebben geen esthetische,nauwelijks historische waarde en elke emotionele waarde die ze ooit hadden is met de tijd verdwenen. Door hierover na te denken besefte hij dat het eigenlijk gaat over herinneringen. Deze video’s zijn eigenlijk gedigitaliseerde herinneringen van mensen.
Met deze insteek is hij begonnen met een video te monteren met de found footage. Vervolgens is J. Rigole meer videomateriaal van dezelfde aard gaan verzamelen voor zijn persoonlijke projecten. Dit is dan overgegaan tot de oprichting van ‘The International Institute for The Conservation, Archiving
Het interessante aan materiaal van deze tijdsperiode is dat mensen op een heel andere manier omgingen met het onderwerp van hun film. Ze waren zeer selectiefover wat ze filmden aangezien op cassette opnemen en ontwikkelen heel duur was.Ze filmen wat ze willen herinneren, maar ook omgekeerd herinneren ze vooral wat ze filmden omdat ze het opnamen.
Zoals eerder aangehaald gebruikte hij dit materiaal voor persoonlijke projecten. Eén van zulke projecten is: ParadiseRecollected. Dit is een fictionele documentaire met het beeldmateriaal en tegelijk een promofilm voor het IICADOM. De film wordt aaneen gebonden dooreen middeleeuwse tekst in verband met het paradijs. Hij spreekt van “paradise” omdat in deze video’s de realiteit aangepast is. De beelden zijn opgenomen vanuit een idealistisch perspectief. Het zijn mensen hun “mooie” herinneringen.
Het beeldmateriaal wordt systematisch onder gedeeld in verschillende archetypes,bijvoorbeeld: sport, reizen, familiemomenten... Een interessant archetype dat ontstaat binnen deze beelden is wat Jasper Rigole “Temps Mort” noemt. Dit zijn niet nauwkeurig geselecteerde herinneringen die men wou opnemen, maar wel wat men filmde om een cassette te vullen voor ontwikkeling. Die enkele laatste minuten. Deze worden dus op een andere manier geselecteerd en geven ons een korte blik op hoe het dagelijks leven er toen werkelijk uitzag. Het zijn geen geïdealiseerde herinneringen.
Het archiefmateriaal wordt online beschikbaar gesteld, maar is tegelijkertijd ook user-based. Gebruikers kunnen hun inloggen op het archief en helpen met het organiseren en schikken van het beeldmateriaal door middel van een vernuftig levelsysteem. De gebruikers worden gevraagd om bepaalde beelden te analyseren en te categoriseren aan de hand van tijdsperiode, locatie en content. De verschillende levels waarin deze categorisatie werkt worden gecheckt door andere gebruikers in hun levels. Dit zorgt voor een meer betrouwbare encorrectere archivering. De bedoeling van de categorisatie van het archief is om het doorzoekbaar te maken voor het gebruik ervan aan de hand van het narratief potentieel. Historisch onderzoek is dus geen deel ervan. De origine en oorspronkelijke eigenaars van de herinneringen achterhalen lijkt Rigole mooi,maar is niet het hoofddoel.
Ook is het mogelijk om een herinnering te “adopteren”. Hier kunnen de gebruikers dan aanvragen om een herinnering toe te eigenen door er kort een tekstje over te schrijven en te verklaren waarom dit specifiek beeld hun intrigeert.
Jasper Rigole is dus vooral bezig met found-footage films te ontwikkelen, maar dit combineert hij met het archiveren van gedigitaliseerde herinneringen die verweesd zijn en deze online op een gebruiksvriendelijke manier beschikbaar te stellen voor het grotere publiek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten