Individuele reflectie - Remember Me

Individuele reflectie op GroepLENS - Remember me?
Door laurence Verheijen

Het onderzoekproject ging niet altijd even vlot, maar ik vind dat we een mooi traject hebben afgelegd waarbij je duidelijk ziet hoe we gegroeid zijn en verschillende denkpistes bewandeld hebben. Uiteraard zijn er vele vragen opgerezen waar we niet verder op ingegaan zijn, maar die alsnog tot nadenken zetten. 

Dat we vertrokken vanuit sociale media vond ik een interessant begin, immers wordt onze leefwereld tegenwoordig voor een groot deel online bepaald en veel mensen zijn zich niet bewust van wat er kan gebeuren met de informatie die ze online zetten. Het is dus interessant om een project te doen rond onze online zelfrepresentatie, hoe we onszelf online profileren, en hoe andere mensen op deze informatie reageren. Het lastige aan dit uitgangspunt was dat het antwoord erop nogal obvious en voor de hand liggend was en we er een open deur mee intrapten. Het ging dus ook moeizaam om een origineel concept te bedenken voor ons eindresultaat. Daarom maakten we een erg moeilijke stap, en lieten we het online zelfrepresentatie idee links liggen. Dit was lastig, kill your darlings, maar ik denk dat het een onvermijdbaar punt is in onderzoek, om van je eerdere denkpiste af te stappen en een nieuwe weg in te slaan die dieper gaat en meer interessante dingen naar boven brengt. 

Onze volgende vraag was 'hoe beeldt de media mensen af?' Dit is al een interessantere vraag, omdat er niet meteen een eenduidig antwoord op geformuleerd kan worden en we het antwoord moesten ontdekken door middel van onderzoek te doen. Omdat we graag een duidelijk voorbeeld wilden nemen (immers een kunstwerk is in mijn ogen nogal onzinnig als niemand het begrijpt of niemand er een link mee kan leggen, dan zit je wat in het wilde weg te zwaaien en wek je geen belangstelling bij de toeschouwer). We werkten rond erg getinte personages, en de verschillende zijden van het verhaal. Immers tegenwoordig zie je veel nieuwsartikels, posts, etc, die erg gekleurd zijn en nogal eenzijdig een gebeurtenis weergeven. We wilden hier op inspelen en we zagen dit allemaal erg zitten. Toch ging dit ook niet vlot, maar net omdat het niet vlot ging, is ons project alweer gegroeid naar een hoger niveau. Ik vind dan ook dat onze tegenslagen en moeilijke start ons project net sterker gemaakt hebben. De reden dat het niet vlot ging, was omdat we van de personages die we uitgekozen hadden eigenlijk énkel maar de gekleurde dingen van hun verhaal terugvonden. En in plaats van dan andere personages te kiezen, hebben we iets gedaan wat veel sterker was. We botsten tegen een probleem, en zijn over dit probleem gaan nadenken, wat een onderzoek ook verlangt, geen hindernissen uit de weg gaan, maar de hindernissen bestuderen en er een oplossing voor vinden, of net op die hindernis commentaar geven met de installatie en afstappen van het eerst beoogde eindresultaat. 

Het probleem was dus dat we enkel de gekleurde versies van het verhaal vonden, en er buiten dit weinig informatie te vinden was over die persoon, of toch, weinig informatie die niét verwees naar dat ene wat die persoon kenmerkt. We voelden aan dat dit een belangrijk punt, was , zelfs nog belangrijker dan onze oorspronkelijke onderzoeksvraag. Door het onderzoek uit te voeren en te werken naar het eindresultaat, zijn we geëvolueerd van een eerder 'geforceerde' onderzoeksvraag, naar een onderzoeksvraag die gebaseerd is op onze eigen ervaringen en die dan ook maatschappelijk een diepere betekenis heeft, omdat die gebaseerd is op dat wat echt is, op een echt probleem, en niet een probleem dat we willen opdringen. Daardoor konden we het publiek van onze installatie ook beter benaderen. 

Wat we dus gingen doen was onze bevindingen duidelijk maken aan hen die niet in het kader van een onderzoek dingen opzoeken en er dus minder bij stil staan dat hun zoekresultaten erg eenzijdig zijn en erg gekleurd. Dit deden we door de oorspronkelijke context van het leven van een bepaalde persoon te reconstrueren. Dit was in kader van het punt dat we wilden maken, namelijk dat er eigenlijk geen echt context terug te vinden was, maar enkel gekleurde weetjes die in een bepaalde richting wezen. Een vraag die dit ook kan oproepen is, hoever kan je hierin gaan, immers alles wat we nu vinden van een vroegere tijd, is toch gekleurd? Bepaalde dingen zijn misschien niet overgeleverd, hoe correct is onze visie op lang vergane tijden? Dit zijn we niet verder gaan onderzoeken, omdat dit immers niet het doel was van ons onderzoek, maar het is wel interessante materie om verder over na te denken.

Ik ben erg tevreden over hoe we uiteindelijk onze ondervindingen aan het publiek overbrachten. We wezen niet met de vinger, maar zetten het publiek aan tot nadenken door een overvloed aan informatie te laten wegvagen door éen enkel feit. Een van de vragen die gesteld werden was 'He, wat zou er met mijn persoonlijk archief gebeuren, indien ik mijn leven niét getekend wordt door een bepaalde belangrijke gebeurtenis?" Goeie vraag, en inderdaad een van de vragen die we wilden dat de toeschouwer zichzelf afvraagt. We bieden geen antwoorden, dat is niet de bedoeling van onze installatie, maar we willen mensen aanzetten tot kritisch zijn. Kritisch over zichzelf, kritisch over de zoekresultaten die verkregen worden op sites zoals google.  Dit is wat kunst in mijn ogen moet doen, een actueel en/of wezenlijk probleem dat door de algemene mens aanvaard wordt, onder de aandacht brengen en in vraag stellen. Voor mij was het dan ook een erg geslaagd project.