Artist Talk: Evan Meany - Groep LENS

Tijdens de eerste ‘artist talk’ in het kader van de module ‘Re-visionary’ maakten we kennis met Evan Meany, researcher en assistent-professor ‘Media Arts’ aan de Universiteit van Californië, Verenigde Staten.

Meany verkent binnen zijn onderzoek op een artistieke manier de grenzen van de eindigheid en regressie van digitale data. Hij vergelijkt data in verval met een menselijk leven, waarvan na enige tijd nog slechts vage schimmen of herinneringen overblijven, zogenaamde ‘glitches’, tot uiteindelijk niets meer overblijft. Dat drukt hij ook uit in zijn filmproject ‘Ceibas’, waarvan we een onderdeel zagen als vervolg op een fragment uit ‘Decasia’ (2002), een film van Bill Morrison. Decasia is een samenstelling van oude, versnipperde stukken analoge film uit oud chemisch nitraat, een erg onstabiele drager. Stukken uit de film bestaan ondertussen zelfs niet meer in hun originele vorm door extreme aantasting. Decasia gebruikt de analoge verouderingseffecten als een vorm van artistieke kunst, een weergave van verval door de tijd. In ‘Ceibas’ speelt Meany met een ‘digitale vorm’ van verval. Het filmfragment toont een stuk uit een ‘gehackt’ videospel waar ruige verstoring optreedt. Na de vertoning gaf Meany zelf rechtstreeks vanuit Californië extra toelichting via een interactief Skype-gesprek.

"Er bestaat de perceptie dat data op het internet eeuwig zal blijven bestaan. Maar uiteindelijk zijn magnetische dragers in grote datacentra, verspreid over de wereld (het ‘internet’), net als papier of chemisch nitraat, op een manier zwak en feilbaar. Wanneer de rekening niet langer betaald wordt, het medium crasht of data simpelweg overschreven wordt, is data eveneens verdwenen.”

Hoewel het gegeven dat data die we online plaatsen daar misschien voor eeuwig zal blijven bestaan ons enigszins angst inboezemt, bestaat er langs de andere kant een zeker verlangen naar die digitale opslag om nooit meer iets kwijt te raken waaraan we een zeker belang hechten, bv. een emotionele waarde. Volgens Meany speelt het hebben van de perceptie van continuïteit een belangrijke maatschappelijke rol. Hij illustreert dit aan de hand van een project waaromtrent hij momenteel onderzoek voert: het ‘Big Sleep file format’. Data encoderen in ’Big Sleep’, dat in dergelijke mate redundantie heeft ingebouwd zodat de data niet kan verloren gaan, betekent dat de gegevens voor altijd zullen bewaard blijven, maar langs de andere kant nooit meer kunnen geopend worden. Terwijl dit enigszins inspeelt op het verlangen om eeuwig data te kunnen bewaren, kan het gegeven dat de data zich mogelijk nog ergens bevindt op een onbereikbare plaats, het loslaten anderzijds bemoeilijken. ‘Big Sleep’ zal eveneens uitkomen als een filmproject.

Het werk kan inspirerend zijn binnen het kader van ‘Re-visionary’ en het gebruiken van online multimedia-archieven, omdat er enerzijds een zekere drang bestaat naar het archiveren van data (het idee ontwikkelen dat gegevens online voor altijd bewaard blijven), maar anderzijds digitale opslagmedia ons geen uitsluiting kunnen bieden. Door het toepassen van - in dit geval het gegeven ‘digitaal verval’ - op multimedia kunnen fragmenten mogelijk in een andere context worden voorgesteld, wat een interessante, nieuwe betekenis kan opleveren!

Evan Meany is mede-oprichter van het GLI.TC/H-project, een conferentie waar diverse focusgroepen in 'the glitch art community' experimenteren en ideeën ontwikkelen met als output interactieve installaties (online/offline), screenings, performances en conversaties.

(Bron afbeelding: http://evanmeaney.com/)