artist talk samenvatting groep 2

Evan Meaney & Bill Morrison

Evan

Evan Meaney is net zoals Bill Morrison een artiest die zich bezig houdt met verval van artifacten van onze cultuur. Terwijl Bill’s werk, Decasia, zich focust op het verval van nitraatfilms door slechte opslagomstandigheden, focust Evan Meaney zich op het verval van digitale beelden. Momenteel worden grote hoeveelheden van onze archieven gedigitaliseerd, hij vraagt zich af of dit wel zo een goed idee is, elke fileformat is namelijk niet perfect, en zal na een tijd data beginnen verliezen, bovendien moeten de files elke tien jaar geupdate worden naar een ander formaat, omdat het oude uit gebruik raakt. Daarnaast vindt hij ook dat we moeten leren accepteren dat alles wat nu bestaat, ooit tot niets gereduceerd zal worden, hoe hard we dit ook proberen te bevechten. Het is een enge gedachte, die ook de kunstenaar niet onberoerd laat. Deze angstvallige tendens om alles zo goed mogelijk proberen te bewaren en het onvermijdelijke tegen te gaan spreekt hij aan in zijn werken, twee daarvan zijn  Ceibas: epilogue- the well of representation en het big sleep file format.

Ceibas: epilogue

Ceibas is een remake van een werk van Hollis Frampton. Hij gebruikte hiervoor footage van verscheidene playthroughs. Het spel dat hij speelt, is echter gemaakt om te falen, wat een interessante clash oplevert tussen het verhaal van Ceibas: epilogue en het middel waardoor het gepresenteerd wordt. In het verhaal herrijst de jonge bruidegom namelijk na de dood: een positieve boodschap, dat de dood en het eindige kunnen verslaan worden. Het medium waarmee het verhaal echter verteld wordt, is een spel dat langzaamaan aan het kapot gaan is, en uiteindelijk zal vernietigd worden door verval.

Dit kan een metafoor zijn voor de zoektocht van de mens naar een oneindig bestaat van iets, van onszelf. Als soort zijn we geobsedeerd met het ontwijken van de dood, met jong blijven. Het is te merken in onze geneeskunde, die steeds geavanceerder wordt, verhalen over de fontein van de eeuwige jeugd. We willen herrijzen uit de dood, zoals het hoofdpersonage, maar zullen eindigen zoals het spel, en daar hebben we het moeilijk mee.

Het big sleep file format

Om digital decay te voorkomen, moeten files voldoende gebuffered worden. Bepaalde checks kunnen dan kijken wanneer deze buffers beginnen te vervallen en waarschuwen archivisten.

Zo kunnen er tijdig kopieën gemaakt worden. Evan Meaney werkt nu ook aan een formaat dat een bestand kan beschermen tegen digital decay, het heeft echter één groot nadeel: eens een bestand in het big sleep formaat is opgeslaan, kan het niet meer geopend worden.

Dit roept verscheidene vragen op, de grootste van deze vragen is, “heeft het enig nut om onze bestanden zo  te beveiligen.”
We kunnen namelijk hopen dat als de opslagmedia de tand des tijds al doorstaan hebben, er ooit iemand is die het formaat terug kan ontcijferen en de originele inhoud kan openen, maar is die kleine kans het waard om onze informatie zo te versleutelen dat ze in het nu kan gezien worden? Het is een keuze die we moeten maken. We kunnen onze bestanden tegen de tijd beveiligen, maar we kunnen ze met niemand meer delen, of we kunnen onze bestanden met de wereld delen, en ermee leren leven dat ze vroeg of laat zullen stoppen met bestaan, hoeveel kopieën we ook maken.

Bill Morrison (Decasia)

Decasia is een  heel verwarrende film die best wel veel vragen oproept.

Er is geen duidelijke  verhaallijn. Dit zorgt ervoor dat er heel wat persoonlijke interpretaties zijn, die enorm van elkaar kunnen verschillen.  

De muziek die het werk ondersteunde, gaf het  een ongemakkelijk gevoel. De repetitieve en dreigende elementen, samen met de beelden, stukjes oude film die langzaamaan aan het vergaan zijn, geven het werk een verontrustende en ongemakkelijke sfeer.