Groep E Individuele Evaluatie Anisha

In de bijlage zit mijn individuele evaluatie voor Re-visionary.

• Individuele evaluatie Anisha

Teis De Greve - Persoonlijke evaluatie

https://drive.google.com/open?id=0B7tiRNZ6HpaRa2xmelhIa2E4cVk&authuser=0

Groep A - Persoonlijke reflecties (Katrien, Mark, Joris & Glen)

Op de volgende link kan je de persoonlijke reflecties van onze groep vinden onder puntje 20, 21, 22 & 23: https://drive.google.com/folderview?id=0B9V28dWk7UqXYS04THVPMll4cUU&usp=drive_web&tid=0B9V28dWk7UqXWFNCbDQ1NXhTU3c

Reflectie van Glen: http://monkube.com/PERSOONLIJKEREFLECTIE_GlenCallaert.pdf

Dries Janssen - Persoonlijke evaluatie

https://drive.google.com/open?id=0B7tiRNZ6HpaRWDhDaUt1allxa2s&authuser=0

Marco Bolla zelf evaluatie

Voor een filmstudent was ‘Revisionary’ de interessantste keuze. Om bestaand beeld/audiomateriaal te zoeken en persoonlijk te herwerken tot een nieuw product was uitdagend maar nuttig. Bij het kiezen van de opdracht ging ik ervan uit dat het een individueel project was (zo werd het volgens mij ook aan ons voorgesteld) waarbij je op jezelf rondom een thema een filmpje moest maken. Dit trok mij naar het project. Op youtube zijn verschillende filmpjes waar de makers fragmenten van tientallen films samengooien om iets nieuws te creeëren, of waar ze een bestaand fragment voorzien van een nieuwe(en vaak tegenstrijdige) geluidsband.

Bij de eerste brainstormsessies is dat laatste er ook in blijven zitten. We zochten een interessant onderwerp waar we ons enkele maanden voor wouden inspannen. Na een tijdje zoeken zijn we uiteindelijk terechtgekomen bij de rellen in Ferguson, Missouri in de Verenigde Staten. Een zwarte Amerikaanse tiener werd zonder terechte redenen neergeschoten door een blanke agent. Dit veroorzaakte protest, onrust en woede bij de gemeenschap. Nadat de mensen (enkele maanden later) te horen kregen dat de agent niet zou worden aangeklaagd brak het protest uit in rellen. Verschillende bedrijven werden vernietigd, huizen in brand gestoken, mensen aangevallen,…  Dit was echter geen geïsoleerd moment. Doorheen 2014 kwamen in het hele land (De Verenigde Staten) vaker van dit soort zaken voor. Dit liet ons besluiten dat het wel interessant zou zijn om hier ons project rond te baseren.

De groepjes werden zo gevormd dat er in elk groepje minstens 1 persoon van de richting TV-Film zat, zodat deze het filmpje kon monteren. Zo werden de taken bij ons ook makkelijk verdeeld. Ik zou me bezig houden met al het audiovisueel materiaal terwijl de twee collega’s zich zouden ontfermen over het typwerk. Zo bleef iedereen wel bezig.

1 Van onze eerste ideeën was dat we 3 verschillende filmpjes zouden maken, met ieder 2/3 verschillende audiobanden. Elk filmpje zou de kijker in de leefwereld van een bepaalde groep plaatsen. Deze groepen zouden de mensen die betrokken waren bij het protest/rellen bevatten. De bedoeling was om een zo objectief mogelijke blik neer te zetten op de feiten, aangezien wat we in de media zien meer subjectief is. We begonnen onmiddellijk met zijn allen materiaal te verzamelen. Youtube werd het meeste gebruikt door ons vanwege het gebruiksgemak en het feit dat er onnoemelijk veel materiaal beschikbaar was op deze website.

Over het geheel hadden we meerdere uren aan footage. Langzaamaan begon het selectieproces. Ik ging elk filmpje door om te zien of er iets bruikbaars in zat. De bruikbare stukken haalde ik er uit en plaatste ik in mijn montage-tijdslijn. Nadat ik al de gedownloade filmpjes gezien had ging ik opnieuw door de gekozen stukken om te evalueren wat bruikbaar was en waarvoor. Het was op dit punt dat ik de collega’s vertelde dat het volgens mij onmogelijk was om 3 filmpjes te maken met 3 verschillende audiobanden. Het zou mogelijk zijn moest er meer tijd beschikbaar zijn, en een budget. We besloten om het terug te brengen naar 2 filmpjes met 2 audiobanden. Ik ging verder met het selectieproces.

Na alles geselecteerd te hebben vond ik dat ik veel media filmpjes had. Nieuwszenders die berichtte over wat er gebeurd was, beide commerciële en onafhankelijke. Het zou moeilijk worden om objectieve filmpjes te maken. Hierna ging ik weer naar de collega’s en stelde ik voor om in plaats van twee verschillende filmpjes met twee verschillende audiobanden, er 1 te maken en daarnaast nog een introductiefilmpje. We hadden tot op dat moment nog geen manier bedacht om de kijker te plaatsen in de situatie. Ze zouden onmiddellijk gedropt worden in de standpunten van de mensen terplekke, maar ze zouden niet weten waar het over ging. De collega’s gingen akkoord dus ik maakte een introductiefilmpje. Met het gevonden materiaal probeerde ik een zo accuraat en gedetailleerd filmpje te maken. In de eerste versie had ik dit filmpje nog voorzien met een muziekje, maar besloot later om deze weg te doen teneinde een objectiever resultaat te behalen.

Vervolgens maakte ik een filmpje met 2 verschillende geluidsbanden. 1 bracht de relschoppers aan het licht. De geluidsband was luid, aggressief, bombastisch en duister. Je hoorde mensen schreeuwen, wenen, protesteren, vernielen,… Ik behield dezelfde beelden, maar veranderde het geluid. Deze keer hoorde je mensen rustig protesteren, betogen, getuigen,…

Dit werkte al best goed. Lien had een manier gevonden waardoor de kijkers de audioband manueel konden verwisselen tijdens het bekijken. Na een paar keer testen bleek dat de overgang iets te stroef was. Er was geen gemeenschappelijk en/of continu geluid bij eender van de filmpjes, waardoor het niet soepel was. Ik besloot om een subtiel maar efficiënt muziekje onder de filmpjes te plaatsen. Verschillend in toon, maar gelijkend in minimalisme. Het ene straalde verdriet, verlies, droefheid uit. Het andere woede, agressie. Nu werkte de overgang beter en werd je niet uit de ervaring gehaald.

De filmpjes werden goedgekeurd door de collega’s en op de site geplaatst. Nu restte alleen nog de making of. We besloten om een simpel maar efficiënt filmpje te maken. In een voice over vertelde we het proces tijdens het maken van het project en hoe het in elkaar stak. Dit monteerde ik onder beelden die we van onszelf hadden gemaakt tijdens het werken. Dit werd dan ook weer op de site geplaast.

Al bij al was het een nuttige module. Ik kan niet onmiddellijk zeggen dat ik er iets van heb bijgeleerd, maar het was desalniettemin interessant. Monteren is altijd aangenaam dus daar heb ik niets slechts over te zeggen. Het samenwerken met mijn 2 collegas: Sari Ancaer en Lien De Koninck was aangenaam en efficiënt. 

Lien De Koninck - Individuele Evaluatie

Hierbij de link naar mijn individuele evaluatie: http://www.designbyliendk.be/IndividueleEvaluatie.pdf

Nico Prikken Evaluatie

Nico Prikken Evaluatie

Ons eindresultaat is tot stand gekomen na een hoop veranderingen in onze eerste opzet. Het is zeker niet gemakkelijk geweest om iets duidelijks te maken en met een onderzoek te tonen.

Voor mij was het vooral belangrijk om, in tegenstelling tot vorig schooljaar, een onderzoek te doen waar ik daadwerkelijk iets aan had. Vorig jaar bestond mijn onderzoek uit grafisch ontwerpen en een website maken. Jammer genoeg kon ik in die module weinig toevoegen, buiten helpen met onderdelen die niet specifiek met grafische vormgeving en websites te maken hadden. Iets wat er dan ook voor gezorgd heeft dat ik een onvoldoende kreeg.

Daarom stond ik dit jaar te popelen omdat het om het hergebruiken van archief materiaal ging en voornamelijk videomateriaal. Aangezien dit volledig binnen mijn vakgebied lag, kon ik me dan ook erg op mijn gemak voelen binnen de groep en vooral ook nuttig omdat ik me kon bezig houden met de montages die ikzelf en ook de anderen gemaakt hadden. Ik kon zien hoe mensen zonder een video- opleiding monteerde en een video zouden maken en hoe ik door mijn voorkennis hun werk nog wat kon helpen verbeteren.

Toch viel het mij op dat monteren tegenwoordig wel door zowat iedereen gedaan wordt. De montages van mijn collega’s waren naar mijn mening zonder mijn hulp echt al goed en ik hoefde er weinig aan te veranderen. Toch was het oorspronkelijk niet helemaal op video gebaseerd en werd de nadruk zwaar gelegd op webdesign. Het fijne hieraan was wel dat ik mij de laatste tijd wel meer en meer verdiep in die materie. Ik zou graag na mijn opleiding nog een cursus programmeren en webdesign volgen om zelf ook websites te kunnen maken en daarom was het dus erg fijn om met Steven samen te werken en toch op korte tijd redelijk wat info te kunnen krijgen over het bouwen van een website.

Ook ons eindproduct heeft hij met programmeren gemaakt en het resultaat stond er dan ook en was piek fijn in orde.

Dit was de eerste keer in drie jaar dat ik een onderzoeksproject heb kunnen doen, waarbij ik het gevoel had dat de filmafdeling echt deel was van de groep en het onderzoek. Andere jaren werden we er bij gestoken, maar konden we uiteindelijk niet al te veel doen buiten een hoop werk steken in een filmpje maken waar niemand anders van de groep echt bij kon helpen.

De groep was ook klein genoeg, waardoor we echt allemaal permanent onze handen vol hadden en ook overzicht konden houden op wat we concreet aan het doen waren, want hoe groter de groep hoe groter de kans dat er mensen zijn die het wat laten afweten.

Vooral de manier waarop we een goede balans vonden tussen het delen van ideeën en het uitvoeren van opdrachten, vond ik zeer prettig konden. We kwamen wekelijks twee keer samen en konden tijdens de uren die we samen bezig waren, zeer veel werk verzetten. We werkten het beste als we samen waren en kwamen op die momenten ook op de beste ideeën.

Toch is het niet eenvoudig geweest. We hebben veel te vaak voor een blok gestaan omdat we gewoon niet goed wisten welke weg we op moesten. Alle onderzoeken die we gedaan hebben, kwamen telkens op de zelfde conclusies uit. We wisten de antwoorden al en zaten daarom telkens vast. Dit was ook het meest voorkomende commentaar van andere groepen. Toch hebben we hier langzaam aan door kunnen werken met een doorbraak die dankzij Peter kwam die ons eigenlijk vroeg om onze houvast los te laten en ons af te vragen of we wel echt een antwoord nodig hadden op de vragen die we ons stelde. Vanaf dat moment zijn we wat meer out of the box beginnen denken en kwamen we meer en meer tot de conclusie dat ons onderzoek  zichzelf mocht uitwijzen en het niet erg was om het antwoord te weten, maar net daarom met ons project aan te tonen waarom we gelijk hebben.

Zo kwamen we bij ons filmproject uit. We zouden drie montages maken die langzaam synchroniseerden tot een gelijklopend geheel dat aantoonde dat het niet ons leven is, maar onze daden die ons typeren. Ongeacht wat we hebben allemaal hebben gedaan, zullen onze grootste verwezenlijkingen voor iedereen die er iets aan gehad heeft, maar ook de nadelen ervan ondervonden heeft, in herinnering blijven. Dus als we iets positief doen na een erg negatieve ervaring, zal men na onze dood evenzeer onze negatieve dingen onthouden.

Willen we dit? Natuurlijk niet. Maar vooral door de manier waarop men met archieven omgaat, bepaalt wat van belang is voor de rest van de wereld over ons. Daarom synchroniseerden we de filmpjes naargelang de looptijd op. Ze hadden telkens een ander thema en toonden compleet uiteenlopende beelden. Maar omdat we telkens de zelfde beelden toonden op alle drie de schermen, bleven deze ook in het geheugen hangen. Mensen konden deze wel onthouden en de rest bleef niet even goed bij.

Dit bewijst waar we allemaal aan denken, maar toont het op een dusdanige manier dat we het echt op korte termijn ervaren en ook onszelf als een soort bio-archief kunnen voorstellen. We slaan op wat we het belangrijkste vinden, maar door het uitvergroten van de daden die we te zien krijgen, blijven deze dingen bij en slaan we ze op. Deze kunnen we ook na vertellen en zo werkte het met een echt archief ook.

Niemand zal op zoek gaan naar het lievelingseten van Rosa Parks in een archief al zou dit er wel mogelijk in staan. Wat ze wel gaan zoeken is details over haar buservaring. En dat is voor mij wel ook een eyeopener geweest binnen de uitvoering van dit project. Dat we wel veel mogen denken, maar het past echt een confrontatie wordt, wanneer we ervaren wat we denken op een manier die alles duidelijk maakt.